Escort

Homo escort nederland hoe neuk ik mijn moeder

Vrijdag 27st, September 2017 4:28:44 Pm
[BANCHOR] hete brij
Stuur een gratis bericht
naar KrystalHime
Offline
KrystalHime
  • 24 jaar Vrouw, Krab
  • Bodegraven, Netherlands
  • Portugees(Bekwaamheid), Russisch(Mooi zo)
  • Methodist, Biofysicus, Kinderarts
  • ID: 6159538757
  • Vrienden: debi55martinez, Fedup2013, mostuart1
Persoonlijke gegevens
Geslacht / Vrouw
Kinderen / Nee
Hoogte / 164 cm
Status / Gratis
Onderwijs / Eerste
Roken / Nee
Drinker / Ja
Contacten
Naam / Sara
Profiel bekijken: / 1363
Nummer: / +312517-382-69

Beschrijving:

Het eerste dat zijn handelaar aan de jarige Abdel laat zien, is het Haagse Bos. Niet voor een boswandeling, maar voor werk. Niet om te schoffelen, maar voor seks. Seks met mannen die naar een homo-ontmoetingsplek in het grote bos nabij Den Haag Centraal Station komen. De ruiten van het busje zijn geblindeerd, zodat niemand naar binnen of buiten kan kijken. Abdel heeft geen idee waar hij is en hoe de stad eruit ziet. Het enige wat hij ziet, is het interieur van het busje en de flat in Den Haag met eveneens geblindeerde ramen.

Het Haagse Bos was niet de enige homo-ontmoetingsplek waar de jonge Abdel zou komen. Die eerste ervaring in dat bos in Den Haag als jongensprostitué is voor Abdel nu inmiddels bijna vier jaar geleden.

Tot nu toe leeft hij in de anonimiteit. Eerst als seksknaap voor volwassen mannen die hun genot in het geniep zoeken. Daarna als escortboy voor rijkere oudere heren verspreid over heel Nederland, en nu als illegaal, schuilend voor de autoriteiten. Omdat hij illegaal is, wil hij niet met zijn echte naam en foto in de krant. Nog bijna drie jaar te gaan. Abdel maakte in als één van de jongste bootreizigers in zijn groep de oversteek van Marokko naar Spanje.

Hij wilde zijn geluk beproeven op het Europese vasteland. Hij kon mij niet tegenhouden. Hij zorgde in zijn eentje voor mij en mijn jongere broers en zussen. Mijn moeder stierf jaren geleden. In Marokko had ik geen toekomst. Mijn vader was te arm om de kinderen te laten studeren, terwijl ik dat juist wilde. Ik wilde advocaat worden, pleiten voor rechtvaardigheid. Maar ik werd homohoer. Eenmaal in Spanje raakte zijn leven in een stroomversnelling.

Het bootje met gelukzoekers werd onderschept door een containerschip met onbekende vracht. De bootvluchtelingen waren blij met de komst van het schip. Ik ken jongens die terugkwamen naar Marokko. Ze werden uitgelachen, omdat ze niet slim genoeg waren om het vasteland te halen. Sommige hadden alles opgegeven voordat ze in het bootje stapten. Al hun geld en bezit waren ze kwijt. Die kwamen berooid terug en moesten straatarm opnieuw beginnen.

Hij was volledig afgesloten. Nadat de bak dicht ging, hoorden we een klap: de container ging op slot. We konden er niet uit. Als er wat was, moesten we door een kiertje van de containerdeur aan een touwtje trekken.

Aan dat touwtje zat een belletje dat rinkelde als we eraan trokken. In de hoek van de reiscontainer stond een geïmproviseerde wc. Na een uur begon die te stinken, want als we naar het toilet moesten, konden we zolang als we wilden aan het touwtje trekken, effect had het niet. Daarvoor hadden we een ronde vuilnisbak met een gat erin en een grotere bak eronder om de uitwerpselen van de reizigers op te vangen.

De menselijke vracht werd uitgeladen in Frankrijk, waar de reizigers werden opgehaald in autobussen voor de reis naar het noorden. In Abdels geval naar Nederland. Het busje van Abdel had een Nederlandse kentekenplaat en de ramen waren geblindeerd. Hij werd naar België gebracht waar hij moest overstappen in een ander busje, eveneens geblindeerd. Zijn paspoort had Abdel al lang niet meer, dat was op het vrachtschip afgenomen.

Zijn papieren ziet hij nooit meer terug. Het geld dat hij van zijn vader mee kreeg, is ook weg. Een deel moest hij betalen op het schip, een deel voor de trip naar België en de rest aan de chauffeur die hem naar Nederland bracht. De bestuurder van het laatste busje zou Abdel dagelijks een paar keer zien.

De Marokkaan spreekt vloeiend Frans, redt zich in het Engels en leert Nederlands. Dat lukte best goed met onze basiskennis van de middelbare school.

Abdel verdiende weinig. In het bos werkte hij klanten af voor een paar tientjes per keer, waar hij maar vijf euro per keer van mocht houden. Terwijl zijn pooier euro nam. Dat hij toen nog minderjarig was, dreef de prijs juist op. Een jonge jongen waar ze alles mee konden doen. Ik was echt een speeltje voor ze. Maar dat gebeurde niet altijd. Veel klanten betaalden extra voor onveilige seks, en daar ging het op dat moment alleen om: geld.

Vluchten was bijna onmogelijk. Bij de escort stond de chauffeur altijd met zijn auto vlak voor de deur van de klant. Bovendien durfde Abdel niet te vluchten. Dat wilde ik niet, mijn pa zou sterven van verdriet en schaamte. Als dat zou gebeuren, wat moesten mijn broertjes en zusjes dan? Nee, het was te gevaarlijk voor mij en mijn familie. Ik bleef maar werken. Telkens weer naar die klanten die ik intens haatte.

Maar uiteindelijk was het een klant die Abdel hielp vluchten voor zijn mensenhandelaar. De enige klant aan wie ik over mijn privéleven had verteld. Hij had het met me te doen en bedacht een plan. De chauffeur kon niet vlak voor het huis parkeren en moest verderop staan. Dat gaf mij de gelegenheid om via de achterdeur en de tuin weg te gaan. De klant bracht mij met zijn auto die elders stond naar een politiebureau in het kleine plaatsje in Twente waar hij woonde.

Hoe de chauffeur reageerde weet ik niet, want die heb ik daarna nooit meer gezien. De lokale politiefunctionaris wist niet wat zij met Abdel aan moest. Omdat hij geen identiteitspapieren kon overleggen, meldde zij hem bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst IND.

Omdat Abdel zijn ware identiteit niet kon bewijzen, werd hij als illegaal bestempeld en moest hij het land worden uitgezet. Omdat de zaak nog in beroep was kon ik bij een opvang van de hulpverlening terecht. Maar zijn situatie bleek uitzichtloos. De IND was onwrikbaar en Abdel zag geen andere uitweg dan te vluchten. Hij vertrok naar België en heeft af en toe contact met enkele hulpverleners die hem niet kunnen helpen.

Abdel pendelt tussen Antwerpen en Den Haag. Hij heeft onderdak bij vrienden. Maar ook zij zien geen uitweg meer voor Abdel. Niemand kan hem nog helpen. De daders zijn nooit gepakt en Abdel moet vluchten. Tip hier onze journalisten. Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.

Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video fragment , foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright trouw.

Meer over Abdel human interest samenleving Perdiep Ramesar. Meer voorpagina. Inloggen Log in of maak een profiel aan. Mijn profiel Uw gegevens en de bezorg-, vakantie- en verhuisservice.

Meldingen Hier kunt u notificaties beheren. Zoeken Zoeken op auteur, titel of onderwerp. Wat vindt u van deze website? We horen graag uw mening. Klantenservice Serviceomgeving voor al uw vragen. Nieuwsbrieven Kies en beheer uw favoriete nieuwsbrieven.

Link Privacy
Copyright © 2018-2020 livelifeblog.nl