Sex

Sex zonder geld bruidsmeisjes jurken outlet

Woensdag 12st, September 2017 9:32:35 Pm
[BANCHOR] miranda lambertnaked
Stuur een gratis bericht
naar hassanmulla17
Online
hassanmulla17
  • 24 jaar Vrouw, Geit-gehoornd
  • Kimsverd, Netherlands
  • Portugees(Mooi zo), Portugees(Beginner), Perzisch(Basic)
  • Kweker, Kweker
  • ID: 6423932768
  • Vrienden: missranda, krisg0086
Persoonlijke gegevens
Geslacht / Vrouw
Kinderen / Nee
Hoogte / 163 cm
Status / Actieve look
Onderwijs / Eerste
Roken / Nee
Drinken / Nee
Contacten
Naam / Megan
Profiel bekijken: / 4687
Nummer: / +312943-359-47

Beschrijving:

Schrijver Cindy Hoetmer heeft een heleboel dingen niet: geld, een vaste baan, kinderen, seks, goed haar en stevige billen. Eén ding is zeker: een midlifecrisis heeft ze niet. Ik ben een voormalig schrijver van columns en twee romans , en mijn leven is mislukt. Desondanks schreef ik, nadat ik een jaar of tien geen woord had geschreven, opeens per ongeluk weer een boek.

Dit gebeurde geleidelijk, elke dag noteerde ik een gebeurtenis en opeens was daar een verhaal over mijn leven. Het manuscript werd enthousiast ontvangen door een uitgever en het proces van publiceren begon.

Eh, wat? Ik heb nog nooit over mezelf gedacht als een midlifer, maar dat ben ik wel, ik ben Alleen heb ik de daarbij behorende crisis volledig overgeslagen mijn stemming is al sinds mijn puberteit onveranderd slecht. Het gaat over Generatie X , waartoe ik behoor. In tweehonderd interviews schetst de schrijfster een beeld van de problemen van mijn Amerikaanse generatiegenoten.

En hoewel het in de Verenigde Staten natuurlijk al heel lang veel ellendiger is dan hier studieschulden, peperdure ziektekostenverzekeringen en lange werkweken is het interessant om te lezen. Volgens de schrijfster voelen bijna alle vrouwen van Gen X zich miserabel. Zij denkt dat het door verwachtingen komt, gewekt door de tijdsgeest, parfumreclames, onze ouders en de film Working Girl De midlifecrisis van deze vrouwen, waarvan de meesten gewoon getrouwd zijn, kinderen en een goede baan hebben slechts een enkeling is arm, zoals ik , komt voort uit desillusie.

Mannen hebben niet hun deel van het huishouden gedaan, hun baan viel tegen of ze werken na een ontslag onder hun niveau. Het glazen plafond bleek toch te bestaan en nu worden ze ook nog eens oud en lelijk. Wie hoge verwachtingen heeft wordt natuurlijk per definitie teleurgesteld en daarom zijn we op middelbare leeftijd massaal sip. Natuurlijk hebben niet alleen vrouwen last van de midlifecrisis.

De versie die we kennen uit films en televisieseries is de mannelijke midlifecrisis. Dat is volgens mij geen echte crisis, meer het besef dat dit de laatste kans is om nog seks te hebben met aantrekkelijke jonge vrouwen. Als je geregeld met je middelbare mannenlichaam wrijft over het naakte lichaam van een jonge vrouw word je vanzelf ook weer jong. Dat is logisch. De echtgenote moet dan maar ophoepelen, want die zeurt en heeft een chagrijnige kop. Het enige wat ik me van hem herinner is zijn voornaam en dat wij achter die voornaam altijd meenden te moeten toevoegen dat zijn vader oud was.

Voor vrouwen is de midlifecrisis meestal anders. Vrouwen vinden het moeilijk dat hun kinderen opeens druk zijn en ze lopen vast in hun goedbetaalde baan. De vrouwelijke midlifecrisis lijkt meer op een crisis omdat ze gepaard gaat met de overgang. En de overgang is een bitch, dat kan ik je wel vertellen. Maar wel een bitch die tijdelijk op afstand gehouden kan worden met hormoonpilletjes tijdelijk vanwege borstkankergevaar, maar ik leef in het moment.

Waarmee ik niet wil zeggen dat er geen mannen zijn die hun kinderen missen, of vrouwen die opeens helemaal opleven na seks met hun jarige sportinstructeur. Ikzelf heb helemaal geen crisis. Ik doe niet aan seks met jonge mannen of oude of wie dan ook , heb geen uitvliegende kinderen helemaal geen kinderen en geen baan die al twintig jaar precies hetzelfde is.

Om dingen saai te vinden moet je ze eerst hebben en ik heb niks. Mijn vrienden zijn veel succesvoller dan ik. Dat is wel eens lastig. Mijn tochtige sociale huurwoning beslaat slechts één verdieping, eigenlijk is het maar één kamer.

Ook denken er een paar aan een nieuwe carrière. Iemand die in het ziekenhuis werkt wil artdirector worden, een andere wil speelfilms regisseren en ook wil een vriendin graag een foodtruck. Zelf ben ik nog steeds bang dat ik niet genoeg geld verdien voor mijn vaste lasten. Ik bevind me op een andere verdieping van de piramide van Maslow, een verdieping waar luxeproblemen zoals de midlifecrisis niet bestaan. Mijn baan kan me niet vervelen, want hij is niet vast.

Elk moment kan het afgelopen zijn. Dat helpt goed tegen verveling. Dat ik freelancer ben geworden is per ongeluk gegaan, zoals alles in mijn leven door een paar verkeerde keuzes per ongeluk gaat. Graag zou ik gewoon ergens een vaste baan hebben, maar niemand wil me aannemen. Freelance werken is minder vrij dan het lijkt.

Er is veel vrije tijd, vooral als je, zoals ik niet succesvol bent, maar die tijd voelt niet vrij. Op vakantie durf ik nauwelijks. Als ik langere tijd achterelkaar niet werk, voel ik me hopeloos. Ik lig op de bank, in afwachting van iemands telefoontje, te kreunen dat het vast nooit meer goedkomt. Er zijn wellicht succesvollere manieren om aan werk te komen, maar daar heb je wat meer zelfvertrouwen voor nodig. Los van de angst om niet genoeg geld te verdienen, is freelancen ook eenzaam.

Ik werk jarenlang voor opdrachtgevers die ik slechts één keer heb ontmoet. Ook werk ik soms op een kantoor. Vaste medewerkers hebben borrels en personeelsuitjes, ze krijgen trainingen en bloemen voor hun verjaardag, als ze ziek zijn worden ze doorbetaald, maar toch kijken ze soms jaloers naar freelancers, omdat deze af en toe kunnen uitslapen.

Het was grappig bedoeld. Gelukkig heb ik een stamkroeg. Waarom ik nog steeds geen leuke man heb? Het wordt mij nog steeds af en toe maar steeds minder vaak gevraagd.

Het zou kunnen dat ik irritant ben of onaantrekkelijk, maar dat lijkt me niet de reden. Het merendeel van de onaantrekkelijke, irritante mensen hebben wel gewoon partners. Ook bijvoorbeeld mensen met een hele harde stem, daar verbaas ik me wel eens over.

Ik weet natuurlijk dat Tinder bestaat, en ik ken ook een paar mensen — niet veel — die daar een leuke liefde hebben opgedaan. Maar ik weet ook dat het vooral een app is waar twintigers afspreken om snelle seks te hebben, waarna ze elkaar voor altijd negeren het zogenaamde ghosten.

Mensen van mijn leeftijd doen ook aan online daten, maar ik heb toch het idee dat je als oudere een beetje voor lul staat met je foto en je wervende tekstje. En de kans op een leuke vent is zó klein, dat ik de bijkomende schaamte niet wil overwinnen. Het niet hebben van een man vind ik niet zo erg. Vrijheid is ook leuk. Ik hoef nooit rekening te houden met de buien van iemand anders, en ik eet elke avond wat ik zelf lekker vind.

De relaties die ik heb gehad waren over het algemeen vervelend. Ik koos altijd precies de verkeerde man uit, of misschien werden ze pas vervelend door de omgang met mij. De eetrijpe avocado is misschien meer dan alleen een mythe, maar als ik ze wil eten zijn ze bruin of steenhard. Ken je dat spotje van de Belastingdienst? Je ziet een paar mensen gezellige dingen doen zoals muziek maken, bijen houden of frummeltjes verkopen op een rommelmarkt.

BTW is vervelend. Maar toch voel ik me beledigd door de toon van de commercial; ik ben niet goed in geld verdienen, maar dat wil niet zeggen dat mijn werk een hobby is. Ik mailde mijn boekhouder om te vragen wat zij ervan vond als ik voortaan rekeningen zonder btw zou sturen. Maar ik hield me aan haar advies, mijn opdrachtgevers hoeven inderdaad niet te weten dat ik een hobby-ink omen heb. Geld is helemaal niet belangrijk, mensen kopen er maar overbodige spullen van.

Een beetje heb je echter wel nodig. Ik heb dus geen pensioen opgebouwd. En ook niet veel gespaard, want hoewel ik weinig geld uitgeef aan frivoliteiten behalve mijn wekelijkse drinkavond houd ik ook niet veel over.

Mijn echte crisis vindt plaats in de toekomst als ik bejaard ben, wanneer het hebben van niets pas echt lastig wordt. Gewoon leuk als je erbij bent. Maar ik wil mijn oude dag niet doorbrengen als een kreupel huisdier, dat alles opeet maar niets bijdraagt, behalve wat enthousiast gekwispel. Dan ga ik liever naar het armenhuis. Mijn ouders zogenaamde boomers van 75 en 80 leven nog. Ze zijn op het moment dat ik dit tik nog erg gezond op wat kleine kwaaltjes na en opvallend tevreden.

Ze hebben gewerkt, maar niet erg hard. Een waarneembare midlifecrisis hebben ze nooit gehad, niemand kocht een motor of ging vreemd en niemand wilde opeens yogales gaan geven of shiatsu-masseuse worden. Er waren geen haarimplantaten of borstlifts. Ze werden gewoon ouder op een kalme manier. En nu zijn ze feestelijk gepensioneerd. Van mijn tante erfden ze een huisje in Spanje en daar brengen ze de helft van het jaar door. Het zit in die streek vol met gepensioneerde Nederlanders. Ze zitten in een koor, bij een wandelclub, ze jeu de boulen.

Maar vooral zitten ze op terrasjes met grote gezelschappen te eten en drinken. Soms ga ik bij ze langs daar.

Link Privacy
Copyright © 2018-2020 livelifeblog.nl